Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία: Οδός Βύρωνος

Δρόμοι της Καλαμάτας που τους διασχίζουμε καθημερινά. Έχουμε αναρωτηθεί πότε όμως που οφείλουν το όνομα τους; Σε αυτή τη σειρά δημοσιεύσεων θα επιχειρήσουμε να αποτυπώσουμε σε μεγάλο ποσοστό τον χάρτη των οδών της πόλης, ερμηνεύοντας τα ονόματα τους, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις είναι εύκολο και σαφές να εξηγηθούν αλλά σε άλλες είναι ιδιαίτερα δύσκολη και μπερδεμένη η ερμηνεία τους.

Ακόμη και σε επίσημα έγγραφα του Δήμου δεν διευκρινίζεται επακριβώς η προέλευση της ονοματοδοσίας ορισμένων δρόμων. Επίσης, ορισμένοι δρόμοι έχουν αλλάξει όνομα στο πέρασμα του χρόνου, κάτι το οποίο παραμένει άγνωστο στους περισσότερους από εμάς. Τέλος, είναι σύνηθες το φαινόμενο ένας δρόμος να έχει ένα όνομα το οποίο να παραπέμπει σε πολλά πρόσωπα ή γεγονότα, ως αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλαπλές ερμηνείες για την ονοματοδοσία του.

Παρακάτω θα μιλήσουμε για την οδό Βύρωνος. Ακολουθεί, λοιπόν, η προέλευση του ονόματος του εν λόγω δρόμου:

Αφιερωμένη στη μνήμη του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, το πλήρες όνομα του ήταν Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον. Ήταν Άγγλος αριστοκράτης, ασχολήθηκε με την ποίηση, την πολιτική, και ήταν μια από τις σημαντικότερες μορφές του ρομαντισμού. Είναι ένας από τους πλέον σημαντικούς Άγγλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα. Το 1809 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Επισκέφθηκε πολλά μέρη όπως την Άρτα, τα Γιάννενα, τη Νικόπολη, την Πρέβεζα, την Πάτρα, έφθασε μέχρι το Τεπελένι, όπου τον γνώρισε ο Αλή Πασάς, πήγε στο Αίγιο, στους Δελφούς, στη Λιβαδειά, στην Αθήνα, όπου έμεινε περίπου δυο μήνες και ύστερα στην Κωνσταντινούπολη. Μαγεύτηκε από τις ελληνικές φυσικές ομορφιές και τα αρχαία ερείπια.

Επηρεασμένος από όλες αυτές τις εικόνες, έγραψε θαυμάσια ποιήματα.Το 1823 γίνεται μέλος του «Φιλελληνικού Κομιτάτου», ενός συλλόγου από Άγγλους φιλέλληνες, που είχαν σκοπό να ενισχύσουν την Ελληνική επανάσταση. Στις 3 Αυγούστου 1823 έρχεται στο Αργοστόλι, ως αντιπρόσωπος του Φιλελληνικού Κομιτάτου και παραδίδει στους επαναστάτες τα εφόδια που έφερε από το Λονδίνο.

Τον Ιανουαρίου 1824 έφθασε στο Μεσολόγγι, εκεί με άλλους ξένους εθελοντές και με δικά του έξοδα οργανώνει στρατό. Όμως το κακό κλίμα, λειτούργησε αρνητικά για την υγεία του. Και στις 19 Απριλίου 1824, Δευτέρα του Πάσχα, άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, ήταν 36 χρονών. Τα τελευταία του λόγια ήταν για την Ελλάδα: «Της έδωσα τον καιρό, την υγεία μου, την περιουσία μου, και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τι μπορούσα να κάνω περισσότερο;»

Η ονοματοθεσία ορίζεται με την απόφαση 458/1939 του Δήμου.

Δείτε τον δρόμο στον χάρτη

Ευχαριστούμε τον Βασίλη Χρυσαΐδη για τις πληροφορίες.

Δείτε επίσης:

Elladiko