Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία: Οδός Ελλησπόντου

Δρόμοι της Καλαμάτας που τους διασχίζουμε καθημερινά. Έχουμε αναρωτηθεί πότε όμως που οφείλουν το όνομα τους; Σε αυτή τη σειρά δημοσιεύσεων θα επιχειρήσουμε να αποτυπώσουμε σε μεγάλο ποσοστό τον χάρτη των οδών της πόλης, ερμηνεύοντας τα ονόματα τους, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις είναι εύκολο και σαφές να εξηγηθούν αλλά σε άλλες είναι ιδιαίτερα δύσκολη και μπερδεμένη η ερμηνεία τους.

Ακόμη και σε επίσημα έγγραφα του Δήμου δεν διευκρινίζεται επακριβώς η προέλευση της ονοματοδοσίας ορισμένων δρόμων. Επίσης, ορισμένοι δρόμοι έχουν αλλάξει όνομα στο πέρασμα του χρόνου, κάτι το οποίο παραμένει άγνωστο στους περισσότερους από εμάς. Τέλος, είναι σύνηθες το φαινόμενο ένας δρόμος να έχει ένα όνομα το οποίο να παραπέμπει σε πολλά πρόσωπα ή γεγονότα, ως αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλαπλές ερμηνείες για την ονοματοδοσία του.

Παρακάτω θα μιλήσουμε για την οδό Ελλησπόντου. Ακολουθεί, λοιπόν, η προέλευση του ονόματος του εν λόγω δρόμου:

Κάποτε βασίλευαν στον Ορχομενό της Βοιωτίας ο Αθάμας και η Νεφέλη. Είχαν δυο παιδιά, το Φρίξο και την Έλλη. Ξαφνικά όμως πέθανε η μητέρα τους. Σε λίγο καιρό ο Αθάμας παντρεύτηκε την Ινώ, μια όμορφη αλλά κακιά γυναίκα. Η μητριά ήθελε να σκοτώσει το Φρίξο, για να γίνει κάποτε βασιλιάς το δικό της παιδί. Και να τί έκανε η πανούργα βασίλισσα! Έβαλε κρυφά τις γυναίκες να ψήσουν τους σπόρους που θα έσπερναν οι άντρες στα χωράφια. Οι σπόροι όπως ήταν φυσικό δε φύτρωσαν κι έπεσε μεγάλη πείνα, δηλαδή λιμός. Η κακιά Ινώ έπεισε το βασιλιά να θυσιάσει τα παιδιά του στους θεούς, για να τους ευχαριστήσει. Με βαριά καρδιά και δάκρυα ο Αθάμας διέταξε να γίνει η θυσία.

Λίγο πριν τη θυσία, η Νεφέλη έστειλε από τον ουρανό ένα Χρυσόμαλλο κριάρι. Τα δυο παιδιά ανέβηκαν στη ράχη του και πέταξαν μακριά. Σε μια στιγμή, καθώς πετούσαν πάνω από τη θάλασσα στα στενά του Βοσπόρου, η Έλλη πήγε να κοιτάξει πίσω και ζαλίστηκε, έχασε την ισορροπία της, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Η περιοχή από τότε, πήρε την ονομασία “Ελλήσποντος”. Ο Φρίξος έφτασε θλιμμένος στη μακρινή Κολχίδα. Εκεί τον δέχτηκε ο βασιλιάς Αιήτης. Ο Φρίξος έζησε και μεγάλωσε με τα παιδιά του Αιήτη και μια μέρα παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά. Το Χρυσόμαλλο κριάρι θυσιάστηκε στους θεούς και το δέρμα του το κράτησαν σα φυλαχτό, δείγμα μιας ευλογίας που ήρθε από τον ουρανό για τους ντόπιους.

Η ονοματοθεσία ορίζεται με την απόφαση 458/1939 του Δήμου.

Δείτε τον δρόμο στον χάρτη

Ευχαριστούμε τον Βασίλη Χρυσαΐδη για τις πληροφορίες.

Δείτε επίσης:

Μεσσηνία χωρίς αδέσποτα