Αναμφισβήτητα η Ολυμπιάδα ήταν για όλους μας μια μοναδική και ξεχωριστή εμπειρία. Πόσο μεγάλη και μοναδική όμως ήταν για τους ανθρώπους, άγνωστους και μη, που έζησαν και έχτισαν, καθένας με τον τρόπο του, αυτή τη μεγάλη γιορτή; Αν σας ρωτούσαν τι έχει χαραχθεί πιο έντονα στην μνήμη σας, τώρα που οι μνήμες ταξινομούνται στο μυαλό και στην καρδιά με σειρά προτεραιότητας, σύμφωνα πάντα με την συγκινησιακή δυναμική των γεγονότων, τι θα απαντούσατε;
Τελετή Έναρξης, 13 Αυγούστου 2004…
Kανείς δε θα διαφωνούσε ότι η Τελετή Έναρξης έκλεψε κυριολεκτικά τη παράσταση. Όλες οι τέχνες επιστρατεύθηκαν για να αναδείξουν το ανθρώπινο πνεύμα και ικανότητα να γεννά συγκινήσεις. Η εικόνα μιας Μεγάλης Ελλάδας ταξίδεψε εκείνο το βράδυ σε όλη τη γη και η επόμενη μέρα μας έκανε όλους περήφανους. Έναν από τους πρωταγωνιστές αυτής της σπουδαίας βραδιάς έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στη σελίδα μας.
Πέτρος Κούρτης, ο τυμπανιστής στην Αρχαία Ολυμπία…
Τριάντα χρόνια στο μουσικό αλισβερίσι, 20 χρόνια καθηγητής του Ωδείου Φ. Νάκας στο μοντέρνο και παραδοσιακό τμήμα. Επίσημος συνεργάτης του Berklee Valencia Med. Music Institute και του Berklee college of music της Βοστώνης.
Θα έλεγε κανείς ότι στη πορεία του μέχρι σήμερα, οι συνεργασίες του με Έλληνες τραγουδοποιούς, συνθέτες, μουσικά σύνολα καθώς και οι προσωπικές του δημιουργίες , τόσο μέσα από τα εκπαιδευτικά βιβλία για τα Ελληνικά. Παραδοσιακά Κρουστά όσο και από τα δύο μουσικά σύνολα ( ΙASIS και ΚΡΟΤΑΛΑ) που μαζί τους έχει ηχογραφήσει 5 cds, οι συγκινήσεις και οι εμπειρίες που έχει βιώσει μέσα από το κόσμο της αγαπημένης του τέχνης είναι σίγουρα πολλές και έντονες.
Ολυμπία, 3.000 χρόνια πριν…
Έτσι ξεκίνησε η πιο όμορφη νύχτα της Ελλάδας του 2004. Της Ολυμπιακής Ελλάδας. Τελετή Έναρξης και ο Τυμπανιστής από την Ολυμπία μεταφέρει τους χτύπους της καρδιάς του Ολυμπιακού ιδεώδους στη σύγχρονη Ελλάδα. Ρίχνει μια γρήγορη μάτια στο σήμερα, εξετάζει αυτό που αξιώνεται και δίνει τη συγκατάθεση του. Οι Ολυμπιακοί κύκλοι μέσα από ένα τεράστιο χαμόγελο παίρνουν ζωή και το ταξίδι αρχίζει.
Η συνέντευξη…
Αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των αρχαίων και σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Τελετή Έναρξης της Αθήνας. 9 χρόνια μετά, στην επέτειο του μεγάλου αυτού γεγονότος, ο Πέτρος Κούρτης μιλά στο “Kalamata IN” για την όλη εμπειρία του από τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας:
Η εμπειρία σου από τη συμμετοχή στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας;
Αναρωτιέμαι πραγματικά , μια και δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου στη συγκινησιακή της διάσταση, πως θα μπορούσα να κάνω την φιλοξενία μου στη σελίδα σας, πιο ενδιαφέρουσα.
Το ταξίδι ήταν μαγικό και εμπειρία ζωής η συμμετοχή και η συνεργασία με όλους τους συντελεστές.
Η σκληρή δουλειά – το μεράκι – το όραμα και βέβαια οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, πάντα κάτω από την καθοδήγηση ενός χαρισματικού οδηγού, μπορούν να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα. Όλοι δούλεψαν με πάθος. Λίγο για την εμπειρία, λίγο για την Ελλάδα ρε γαμώτο!
Καθένας για τους δικούς του λόγους δε λέω…
Δεν νομίζω όμως στα αλήθεια να υπάρχει άνθρωπος που να δούλεψε για την Ολυμπιάδα και να μην ήθελε να το ξανακάνει.
Ευεργετικός ο Εθελοντισμός όμως η τεχνογνωσία που απαιτείται σε κάθε τμήμα και ειδικά στο τμήμα μουσικής παραγωγής είναι το πλέον χρήσιμο όπλο για τέτοιου είδους εκδηλώσεις.
Παρ’ όλο που οι περισσότεροι με έχουν συνδιάσει με τα 55 δευτερόλεπτα της εμφανισής μου στην οθόνη του Ολυμπιακού Σταδίου, σαν τον Τυμπανιστή στο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, η συμμετοχή μου στις ηχογραφήσεις των μουσικών θεμάτων της έναρξης και κυρίως του ρυθμικού μέρους των 400 τυμπανιστών, νομίζω ότι σαν μουσικό με κάνει να αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση όταν ξαναβλέπω την έναρξη.
Πλημμύρισε το Στάδιο τύμπανα και εγώ δε σας κρύβω ότι ένιωσα σαν να ανέβαιναν τα κρουστά στο πιο ψηλό βάθρο του κόσμου (για μια νύχτα τουλάχιστον). Πήραν τη θέση που τους αρμόζει στη συνείδηση του κόσμου και το ΝΤΑΟΥΛΙ κάθισε στο θρόνο του.
Έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε. Θεωρείς ότι έχουμε αξιοποιήσει την πολιτιστική κληρονομιά που μας άφησε η διοργάνωση;
Δεν είμαι σίγουρα ο ειδικός να μιλήσω με στοιχεία, σχετικά με την αξιοποίηση. Κρατάω όμως την θέση που τοποθέτησε το Ελληνικό πνεύμα η παγκόσμια κοινότητα γιατί είναι κάτι που βιώνω στα ταξίδια μου ως θετική αντίδραση, κυρίως απο μουσικούς και καλλιτέχνες αλλά και απλούς ανθρώπους που ανεπηρέαστοι τοποθετούνται με τα θετικότερα σχόλια.
Η πολιτιστική μας κληρονομιά ήταν γνωστή και σεβαστή πριν την Ολυμπιάδα. Το πολιτιστικό μας παρών είναι απλά ανύπαρκτο και επίσης η πολιτιστική συνείδηση του λαού μας βρίσκεται ακόμη σε εμβρυακό στάδιο.
Σίγουρα τα οικοδομήματα δεν αξιοποιήθηκαν και αυτό είναι άξιο συζήτησης.
Μέσω της τελετής έναρξης μπορούμε να πούμε ότι έγινε πιο γνωστό το μουσικό όργανο που χρησιμοποιείς;
Επιτρέψτε μου να μην σας πω μόνο αν το Νταούλι έγινε πιο γνωστό. Το αναρωτημά μου και η θέση μου την επόμενη μέρα έχει να κάνει με την ΕΚΘΕΣΗ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΟΠΩΣ ΤΟ ΝΤΑΟΥΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ.
Όσοι από εσάς έχετε σχέση με το χώρο της παράδοσης, είτε ως μουσικοί ή χορευτές κάποιου χορευτικού συλλόγου, είτε ως απλοί οπαδοί της παραδοσιακής μας μουσικής, σίγουρα θα έχετε πολλά να πείτε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Μιλάμε πάντα για το Νταούλι στην Ελλάδα μιας και είναι όργανο που ο ήχος του αντηχεί και σε άλλες γείτονες χώρες της Βαλκανικής γης και όχι μόνο. Ο μουσικός που θα το κρατήσει στα χέρια του δύσκολα θα σκεφθεί να το απαρνηθεί για κάποιο άλλο κρουστό. Δεν είναι ένα τυχαίο κρουστό όργανο το Νταούλι. Χαίρει το σεβασμό όλων των Ελληνικών Παραδοσιακών Κρουστών και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι η Παγκόσμια κοινότητα των κρουστών το τοποθετεί σε εξέχουσα θέση στη συνείδηση όλων των Μουσικών των κρουστών του Πλανήτη.
Όλοι οι χορευτές το λατρεύουν, το σέβονται και στέκονται με δέος δίπλα του γιατί είναι το μόνο που καταφέρνει να τους εκστασιάζει, να τους οδηγεί, να κάνει τα πόδια τους να μη πατούν στη γη.
Δίπλα στο Ζουρνά στη Μακεδονία, δίπλα στη Ποντιακή Λύρα στο Πόντο, δίπλα στη Γκάιντα στην Αν. Ρωμυλία, δίπλα στα εικονίσματα να περιμένει τα Αναστενάρια. Ευλογημένο όργανο…
Σε όποια παράδοση και τόπο αν το συναντήσει κανείς και σε όποια μορφή, πολύ εύκολα και γρήγορα θα καταλάβει ότι οφείλει να το σέβεται τόσο για την ιστορία του όσο και για τη δυσκολία του ( η Τεχνική και ο Ήχος είναι στοιχεία του οργάνου που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ΄ όψιν μας).
Αν θέλουμε να προσδιορίσουμε το αίσθημα ευθύνης μας τη στιγμή που εκθέτουμε ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο, αυτά που θα πρέπει να διαφυλάξουμε είναι σίγουρα η καταγωγή και ιστορία του, ο ήχος, η τεχνική του και βέβαια η εικόνα του.
Αν με ρωτούσατε αν αυτό επετεύχθη στην Τελετή Έναρξης, θα σας έλεγα αν μου επιτρέπεται, ότι αυτό που κατάφερε ο Δ. Παπαιωάννου ήταν να αναδείξει χωρίς να προσβάλει.
Το ίδιο το όργανο εξάλλου διαθέτει την Αξιοπρέπεια και τη δύναμη να σταθεί απέναντι σε ένα τεράστιο και απαιτητικό κοινό και να το κερδίσει.
Το Νταούλι και η Ελλάδα κέρδισαν εκείνο το βράδυ. Όλοι γνώρισαν και τοποθέτησαν στη μνήμη τους την εικόνα και τη δυναμική ενός Ελληνικού κρουστού μουσικού οργάνου που έχει καρδιά και ήχο αυθεντικό και μοναδικό. Φθάνει από το χθες στο σήμερα προσφέροντας συγκίνηση σε γενιές και γενιές. Ζητώντας από εμάς να διαφυλάξουμε και να σεβαστούμε όλα τα συνθετικά του στοιχεία, την ιστορία του και το μουσικό περιβάλλον του που δεν είναι άλλο από την Παραδοσιακή μας Μουσική. Μια μουσική που ξέρει να δίνει απλόχερα γιατί είναι ανεξάντλητη, γιατί πάντα θα έχει περίσσευμα.
Ποια η σχέση του μουσικού με την κάμερα, όταν μάλιστα αυτός εκτίθεται σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο;
Η σχέση του μουσικού με την κάμερα είναι μία σχέση επικίνδυνη, αυτονόητα ερωτική. Αισθάνομαι πραγματικά την ανάγκη να καταθέσω την εμπειρία και την άποψη μου σε ένα θέμα που δύσκολα έως ποτέ εμείς οι μουσικοί δεν φέρνουμε στην επιφάνεια και ακόμη πιο σπάνια θα με ρωτούσαν για αυτή τη σχέση.
Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι μουσικοί νιώθουμε άβολα μπροστά στο φακό. Νιώθουμε να μας στερεί την ελευθερία της έκφρασης, να μας παγώνει, να μας κλέβει από τη μουσική. Μας κολακεύει όταν μας παρατηρεί, όμως όταν έρθει η στιγμή να τον κοιτάξουμε κατάματα; Όταν μέσα από αυτόν τα μάτια σου θα αντικρίσουν τόσα μάτια τι κανείς; Είσαι Μουσικός, δε το ξεχνάς ποτέ!
Είσαι καλλιτέχνης και σπάνια το φέρνεις στο μυαλό σου γιατί επιβάλεις, κατά κάποιο τρόπο, στον εαυτό σου να είναι μετριόφρων. Πολύ συχνά σνομπάρεις και ψιλοχλευάζεις παρόμοιες καταστάσεις μα μέσα σου βαθιά εύχεσαι να τύχουν και σε σένα!
Πόσο δύσκολο όμως μας είναι τελικά να εξωτερικεύσουμε το συναίσθημα; Να βγάλουμε στο πρόσωπο και στο σώμα , έστω και κάτω από τις εντολές κάποιου ειδικού (στην περίπτωση μου του Δ. Παπαιωάννου),την αισθητική ενός άλλου ανθρώπου. Πολύ σημαντικό είναι το να πιστεύουμε και να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο ταλέντο και την αισθητική του εμπνευστή και καθοδηγητή μας.
Στη δική μου περίπτωση ο ρόλος μου στην τελετή απαιτούσε περισσότερα υποκριτικά στοιχεία και λιγότερη μουσική δεξιοτεχνία (έτσι τουλάχιστον το βίωσα εγώ). Προσωπικά ένιωσα ότι ήταν υποχρέωσή μου, όμως, να διαφυλάξω και να προβάλω (αν είχα την ικανότητα) τη πολυμορφικότητα του καλλιτέχνη (μουσικού ή μη) ζωντανή. Να μάθω μέσα από την εμπειρία της έκθεσης και ως εικόνα, σε κάτι τόσο μεγάλο και σημαντικό όπως η Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ένιωσα πραγματικά ότι ο υποκριτικός μου εαυτός, που έπλαθε ο Δ. Παπαιωάννου στις πρόβες για να αποκρυσταλλώσει και να δώσει ζωή στην συγκινησιακή πλευρά της έμπνευσής του, ήταν πάντα εκεί ζωντανός και έτοιμος να υπηρετήσει και να δώσει μορφή στο όποιο συναίσθημα υπεράσπιζε το μουσικό μου Εγώ.
Στην εποχή μας η εικόνα είναι ένας μαγικός και επικίνδυνος δίαυλος επικοινωνίας. Ένας τρόπος να αρθρώσουμε λόγο ως καλλιτέχνες και ως άνθρωποι. Οφείλουμε σίγουρα να έχουμε με την κάμερα μια σχέση Αληθινή και σαν μουσικοί του 21ου αιώνα θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να φλερτάρουμε μαζί της όταν μας δοθεί η ευκαιρία.
Όλοι στην υπηρεσία της ΣΤΙΓΜΗΣ. Σκηνοθέτης, οπερατέρ, φωτιστής, μακιγιέρ και αρκετοί άλλοι αξιόλογοι επαγγελματίες για τα γυρίσματα στην Ολυμπία μια και ήταν όπως έλεγαν, η πιο σημαντική στιγμή. Η Έναρξη της Έναρξης.
Τα λόγια είναι περιττά και όσο για το αποτέλεσμα; Την άποψη για εκείνη τη βραδιά την κουβαλάει καθένας μέσα του…
Έχεις συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ξεχωρίζουν και γιατί;
Όλοι οι Ολυμπιακοί Αγώνες σίγουρα ξεχωρίζουν. Και για κάθε λαό είναι το μέγιστο γεγονός, το στοίχημα, το ζήτημα γοήτρου. Για μένα η μουσική και η τέχνη γενικότερα είναι μια μόνιμη Ολυμπιάδα που θα πρέπει συνεχώς να προσπαθώ για το χρυσό μετάλλιο. Απο ένα κοινό που συνεχώς ζητάει συγκίνηση, μια καλλιτεχνική κοινότητα που απαιτεί δημιουργία και σύγχρονο λόγο και επίσης τον εαυτό μου που δεν αντέχει τη μετριότητα και νιώθει απίστευτη περηφάνεια όταν μαζί του η Ελλάδα κερδίζει έστω και ένα εκατοστό.
Δείτε περισσότερα για τον Πέτρο Κούρτη στην προσωπική του ιστοσελίδα www.petroskourtis.com
