Γεννημένος το 1815 στον Κάμπο του Δήμου Αβίας, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας. Ήταν γιος του αγωνιστή της Ελληνικής επανάστασης, Σπυρίδωνα Γαλάνη Κουμουνδουράκη, της γνωστής οικογένειας από τη Μεσσηνιακή Μάνη.
Φοίτησε στη Νομική σχολή Αθηνών, την οποία όμως εγκατέλειψε για ένα χρονικό διάστημα για να λάβει μέρος στην Κρητική Επανάσταση. Το 1846 αποφοίτησε από τη Νομική και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε αντιεισαγγελέας Πρωτοδικών Καλαμάτας. Η καριέρα του, όμως, στο δικαστικό κλάδο είχε σύντομη διάρκεια, καθώς τον απορρόφησε η πολιτική. Άσκησε τη δικηγορία αλλά η πολιτική τον κέρδισε σχετικά γρήγορα.
Το 1850 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας και από τότε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και τον θάνατό του, για 33 συνεχόμενα χρόνια, εκτός από τη διετία 1868-1869. Διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, κάτι που συνιστά ρεκόρ για Έλληνα πολιτικό, δύο φορές Πρόεδρος της Βουλής και δεκαοχτώ φορές υπουργός.
Υυπήρξε μεγάλος πολέμιος της βασιλείας. Μετά την έξωση του Όθωνα το 1862 ανέλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και με τη μετριοπάθεια, αλλά και την αποφασιστικότητα που τον διέκρινε, συνέβαλε στην εμπέδωση της τάξης. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1864 έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του στην οδό Σταδίου στην είσοδο της Βουλής.
Στις 2 Μαρτίου 1865 ανέλαβε για πρώτη φορά την πρωθυπουργία, συσπειρώνοντας στο κόμμα του, το “Κουμουνδουρικό”, μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, με τους οποίους αργότερα, όμως, ήρθε σε σύγκρουση. Ακολούθησαν ακόμη εννέα πρωθυπουργίες, έως το 1882, οπότε αποσύρθηκε από την πολιτική.
Το μεγαλύτερο επίτευγμά του στην εξωτερική πολιτική θεωρείται η ειρηνική προσάρτηση της Θεσσαλίας και της Νοτίου Ηπείρου (περιοχή Άρτας) το 1881, αφού πρώτα δεν δίστασε να απειλήσει την Τουρκία με πόλεμο. Η παρουσία του και η συνεισφορά του στην πολιτική στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αι. υπήρξε καθοριστική. Πέθανε το 1883 σε ηλικία 68 ετών.
