Η Αυτοσχέδια Σκηνή, μετά το πολύ επιτυχημένο τριήμερο των παραστάσεων του “Φιλοκτήτη”, το οποίο έλαβε χώρα πριν τις γιορτές, βρίσκεται σε διαδικασία προετοιμασιών για την επαναπαρουσίαση του έργου του Γιάννη Ρίτσου, σε ερμηνεία και σκηνοθεσία της Μαρίας Σκαφιδά, το οποίο ανήκει στην κατηγορία του Θεατρικού Αναλογίου.
Το θέμα που κυριαρχεί, είναι η ανάγκη το άτομο να διαδραματίζει ενεργό ρόλο, ακόμα και ενάντια στην προσωπική του διάθεση. Ο ποιητής πλάθει έναν ήρωα με έκδηλη πνευματικότητα ο οποίος αναζητά την ηρεμία της ψυχής του ώστε να γιατρέψει την βαριά του θλίψη για τα ανθρώπινα λάθη και πάθη.
Οι παραστάσεις θα γίνονται στον χώρο της Αυτοσχέδιας Σκηνής ( Πεζόδρομος Αγίου Παντελεήμονος 13, Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας), κάθε Δευτέρα και Τρίτη, από την 22η Ιανουαρίου έως και τις 13η Φεβρουαρίου 2018, στις 21.30.
Κρατήσεις εισιτηρίων και πληροφορίες στο τηλέφωνο 6977252438. Παραστάσεις και για σχολεία, πρωινές ώρες, κατ’οπιν συνεννοήσεως.
Ο μονόλογος του Ρίτσου είναι ένα ποίημα ταυτότητας και ένα παιχνίδι με μάσκες. Σε αυτό ο ποιητής προσπαθεί να συμφιλιώσει δύο πλευρές του εαυτού, με τον Νεοπτόλεμο, ως πιο ανθρώπινο και λιγότερο πολεμιστή, να αντιπροσωπεύει την ιδιωτική πλευρά του εγώ και τον Φιλοκτήτη, ταυτισμένο με τον πόλεμο και τη νίκη, να συμβολίζει τη δημόσια πλευρά. Μπορεί ο Φιλοκτήτης στο τέλος να αποφασίζει να εγκαταλείψει την εξορία του, το ποίημα όμως περιστρέφεται γύρω από τον ευάλωτο και ευαίσθητο Νεοπτόλεμο.
Το ποίημα του Ρίτσου δεν αφορά σύγκρουση ή απάτη αλλά συνιστά ένα είδος στοχαστικής αυτοβιογραφίας, εκφράζοντας την επιθυμία για κατανόηση και αποπνέοντας έναν λανθάνοντα ερωτισμό. Ο Ρίτσος μετεωρίζεται μεταξύ ιστορικής πληγής και ψυχικού τραύματος, ιδεολογικού καθήκοντος και ιδιωτικής ενδοσκόπησης, πράξης και προσωπείου, πολέμου και φιλίας. Το ποίημα εκφράζει περισσότερο ένα δίλημμα παρά την ιδέα της στράτευσης. Αν ο Φιλοκτήτης του Σοφοκλή είναι μια ιστορία πόνου, απάτης και του πώς κερδίζεται ο πόλεμος, ο μονόλογος του Ρίτσου είναι πιο αμφίσημος σε σχέση με άλλες, παλαιότερες και σύγχρονες, εκδοχές του μύθου.
Εστιάζοντας στον Νεοπτόλεμο και όχι στον Φιλοκτήτη, ο Ρίτσος προσθέτει μια νέα διάσταση στη σύγχρονη πρόσληψη του μύθου και αναβιώνει την παλιά συζήτηση ως προς το ποιος είναι ο πραγματικός ήρωας της τραγωδίας. Μπορεί να θεωρηθεί ως αυτοβιογραφική ιστορία μοναξιάς και αναστοχασμού («Γιατί ήρθαμε, γιατί πολεμήσαμε, γιατί και πού επιστρέφουμε;»). Ο δραματικός μονόλογος του Ρίτσου μας καλεί εντέλει να διαλέξουμε μεταξύ της μυθοποίησης της ιστορίας και της μυθοποίησης του εαυτού και να ξανασκεφθούμε την προσέγγιση της ποίησής του συνολικά.
