Είναι νέα, είναι ταλαντούχα και κατάγεται από την Καλαμάτα. Ο λόγος για την Μυρτώ Καμβυσίδη, η οποία μετά την αποφοίτησή της από το Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας και τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Επικοινωνία Μέσα και Πολιτισμό), έφτασε να τραγουδάει με τους Χάρη Βαρθακούρη, Δημήτρη Κόκοτα, Γρηγόρη Μπιθικώτση και Στέλιο Διονυσίου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στην Αθήνα και να ενσαρκώνει την Μαρία Κάλλας σε ντοκιμαντέρ το οποίο θα προβληθεί στη Σουηδική τηλεόραση.
Τραγουδίστρια με πλήθος συνεργασιών στο ενεργητικό της και πολλές συμμετοχές σε συναυλίες και παραστάσεις, δημοσιογράφος και προσφάτως… ηθοποιός, η Μυρτώ ξετυλίσσει στο “Kalamata IN” τη μουσική ιστορία της, τα πρότυπά της, τις συνεργασίες και τις εμφανίσεις της, καθώς και το… παράπονό της για την Καλαμάτα, στην συνέντευξη που ακολουθεί:
Από μικρή ήθελες να γίνεις τραγουδίστρια;
Ναι. Δεν το συζητώ. Όποτε έρχονταν καλεσμένοι στο σπίτι ανεβοκατέβαινα τραγουδώντας τις ξύλινες σκάλες του σαλονιού μας με ύφος, με διαφορετικά ρούχα κάθε φορά κι έπειτα συνόδευα τη φωνή μου στο πιάνο. Το αποκορύφωμα ήταν σε ένα ταξίδι που είχαμε πάει με τον πατέρα μου όταν ήμουν 7-8 χρονών. Τα βράδια ήταν κουρασμένος από την δουλειά και ήθελε να κοιμάται κι εγώ του έλεγα: “Μπαμπά μου να σου τραγουδήσω;” Κι ο πατέρας μου για να μην με στεναχωρήσει με προέτρεπε θετικά και ξεκινούσα δίχως έλεος:”Τράβα μπρος”, “Είναι το στρώμα μου μονό”, “Καροτσέρη”, “Χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο” κ.α κι όπως καταλαβαίνεις έκτοτε δεν με ξαναπήρε σε ταξίδι…
Τί σημαίνει για σένα το τραγούδι;
Το τραγούδι είναι παντού και σε μένα λειτουργεί ψυχαναλγητικά. Το αντιλήφθηκα όταν συνέβη κάτι άσχημο κι όλοι γύρω μου είχαν καταρρεύσει… εγώ αποσύρθηκα σε μία γωνία έγειρα το κεφάλι μου στον τοίχο κι άρχισα πολύ σιγά να ψιθυρίζω μία μελωδία, ίσα ίσα για να την ακούω εγώ, μόνο αυτό μπορούσε να με ηρεμήσει. Επίσης, ως γνησίως αισιόδοξη φλερτάρω με τα όριά μου και περπατάω πολλάκις αργά τη νύχτα μόνη μου… κι όποτε τυγχάνει να φοβηθώ αρχίζω να τραγουδάω ξορκίζοντας το κακό κι ο φόβος παύει. Αλλά συμβαίνει και στα όμορφα. Όποτε είμαι ερωτευμένη τραγουδάω, όποτε συμβεί κάτι απρόσμενα καλό, από την χαρά μου, πάλι τραγουδάω.
Κάτι που να έκανε για σένα μια παράσταση μοναδική;
Ιδού δύο “ραβασάκια” από δύο πελάτες μας στην Costa Navarino… Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον υπεύθυνο να μας εξομολογείται ότι πρώτη φορά έζησε τέτοια στιγμή στην “Costa”. Ήταν μία από τις βραδιές που είχαμε παίξει τρία τέταρτα παραπάνω από το επιτρεπτό για τα δεδομένα και τις ώρες κοινής ησυχίας του ξενοδοχείου. Μπήκαμε τρεις φορές στα καμαρίνια αλλά το χειροκρότημα και οι φωνές δεν σταματούσαν σε βαθμό που ήταν αγένεια να μην βγούμε ξανά και ξανά…
Ποιό είναι το πρότυπο τραγουδίστριας που έχεις στο μυαλό σου;
Αν ήταν για το κλασικό τότε θα λέγαμε Κάλλας. Στο ελληνικό ρεπερτόριο το οποίο με αφορά, υπάρχει ένα τρίπτυχο που αποτελείται από Φλέρυ Νταντωνάκη και δύο ακόμα μεγάλες ερμηνεύτριες. Τις δύο άλλες δεν μπορώ να τις αποκαλύψω γιατί αυτομάτως θα εξαιρέσω τρομερές φωνές που έχουν περάσει. Ωστόσο, θα αναφέρω ότι αυτές τις τρεις τις έχω ξεχωρίσει γιατι πρόσφεραν το δικό τους στίγμα ως προς την εξέλιξη του Ελληνικού τραγουδιού, το πήραν από ένα σημείο και το πήγαν παραπέρα.
Όσον αφορά στην Φλέρυ πρόκειται για μια ερμηνεύτρια με άποψη, με φιλοσοφία, που μας μύησε σε μία άλλη αισθητική. Μέχρι τότε οι τραγουδίστριες φώναζαν για να δείξουν ότι έχουν φωνή, ένταση, η Φλέρυ αγγίζει το τραγούδι απαλά, με ευγένεια, με εσωτερικότητα, η φωνή της αναδεικνύει το τραγουδι και δεν υποκύπτει στις ατελείωτες γεμάτες στόμφο κορώνες ή τσαλίμια προς τέρψιν του καλλιτεχνικού ναρκισσισμού κι επίδειξης ικανοτήτων που διαθέτει και με το παραπάνω. Δηλαδή, είναι η πρώτη ερμηνεύτρια που τραγουδά υπηρετώντας η ίδια το τραγούδι, κι όχι το τραγούδι την ίδια. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες σήμερα προβάλουν το εγώ τους μέσα από την τέχνη, την χρησιμοποιούν δηλ. ως μέσο κι όχι ως σκοπό, πράξη που στην γλώσσα του Κάντ θα αποκαλείτο ως προς την τέχνη “μη ήθική”…
Η συνεργασία στο Γυάλινο πώς προέκυψε;
Η Κάθη Βεκρή, μάνατζερ καλλιτεχνών, κι αγαπημένη φίλη μού είπε ορθά κοφτά: “Δευτέρα, στις 4 στο Γυάλινο. Οκ;”. Της ζήτησα να με διαφωτίσει, αλλά δεν μου είπε τίποτα περισσότερο, απλώς επέμεινε να πάω. Πήγα! Κι εκεί, έξω από το Γυάλινο, κατάλαβα ότι επρόκειτο για οντισιόν. Της ζήτησα να φύγουμε και της εξήγησα ότι υπήρχαν τόσες διάσημες που θα επιθυμούσαν διακαώς αυτή τη θέση. Αλλά αυτή επέμεινε ότι το ένστικτό της, που ποτέ δεν λανθάνει, της έλεγε να με πάρει από το χεράκι και να με πάει εκεί. Μη έχοντας άλλη επιλογή, μπήκα. Είδα μπροστά μου τον Χάρη Βαρθακούρη, τον Δημήτρη Κόκοτα και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Στέλιος Διονυσίου τότε ήταν στην Αμερική. Ήμουν η τελευταία κοπέλα που είχε πάει στην οντισιόν. Ήταν πολύ κουρασμένοι κι όταν με είδαν σαν να δυσανασχέτησαν που θα έπρεπε να ακούσουν ακόμα μία γυναικεία φωνή. “Τί θα μας πεις κοπέλα μου;” με ρώτησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. “Διώξε τη λύπη παλληκάρι” απάντησα εγώ. Την επόμενη μέρα ήμουν μέρος του σχήματος!
Παίζεις σε άλλα σχήματα;
Παίζω στον “Πάπυρο του Fackelmann” με τον Δάσκαλο Γιώργο Λυκούρα με τον οποίο φέτος πήγαμε στο θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης λίγες μέρες πριν κάνει τα επίσημα θυρανοίξια με Γκαλά Ιταλικής Όπερας και κάναμε τα δικά μας, τραγουδώντας μελοποιημένο Όμηρο στη γλώσσα που γνωρίζει το θέατρο -στην αρχαία ελληνική- τις Σειρήνες από το πρωτότυπο της Οδύσσειας του Ομήρου το οποίο το έχουμε παίξει στο Μουσείο της Ακρόπολης και στο Μέγαρο Μουσικής όπου χάριν αυτού μου δόθηκε υποτροφία για τις σπουδές μου στην Παραδοσιακή Μουσική.
Προσφάτως ξεκίνησα να συνεργάζομαι με το απόλυτο Μπάλκαν σχήμα των Αθηνών, τους Melios Balkana Mama, στο οποίο παίζει κι ο αδερφός μου Παναγιώτης Καμβυσίδης Tuba. Από την πρώτη φορά που είχα ακούσει το σχήμα το είχα ξεχωρίσει, μου άρεσε πολύ η χροιά του Μέλιου και τα τραγούδια του κι ήθελα πολύ να παίξω μαζί τους. Τέλος, εννοείται ότι παίζω με τα καλλιτεχνικά μου αδέρφια Σταύρο Δεριζιώτη και Παναγιώτη Καψαμπέλη, (συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα) διασκευές και δικά μας κομμάτια. Με αυτό το σχήμα έχουμε παίξει σχεδόν τα πάντα.
Τί θα ήθελες να αλλάξεις στην Καλαμάτα;
Όπου κι αν έχω πάει, σε οποιαδήποτε πόλη, όλοι χορεύουν ξέφρενα, σαν τρελοί, στα μπαρ, στο δρόμο εν αντιθέσει με τους νέους της πόλης μας που επι το πλείστον στέκονται στο κλαμπ στρατιωτάκια ακούνητα με εκκωφαντικά δυνατή μουσική και περνούν την νύχτα κοιτώντας ο ένας τον άλλον… Πραγματικά, δεν ξέρω αν είναι της “μοδός” αλλά είναι άσχημη εικόνα. Μου το επισημαίνουν όσοι μας επισκέπτονται. Με ρωτούν γιατί και δεν γνωρίζω να απαντήσω, λέω ότι οι συντοπίτες μου είναι ντροπαλοί, τί να πω. Μια μέρα μου την είχε δώσει τόσο πολύ που μπήκαμε σε ένα μπαρ κι άρχισα να χορεύω με όποιον έβλεπα μπροστά μου, τους έβαζα να χορεύουν μεταξύ τους και αυτοί με κοιτούσαν σαν εξωγήινη αφενός και τρομοκρατημένοι αφετέρου. Τουλάχιστον χόρεψαν…
Τέλος, πού πρόκειται να σε ακούσει κανείς αυτόν τον καιρό;
Στις γιορτές θα είμαι εκεί που αγαπάω, στη βάση μου, στο Yachting. Μετά, στις 6 Ιανουαρίου, των Φώτων, θα είμαι με τους Melios Balkana Mama στο Faust ένα live για το οποίο ειλικρινά ανυπομονώ…
