Με αφορμή την παιδική παράσταση «Χάνσελ και Γκρέτελ», που ανέβηκε στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, μιλήσαμε με τον γνωστό, δημοφιλή και επιτυχημένο στιχουργό, ηθοποιό και σεναριογράφο της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου, Χάρη Ρώμα. Σε μία ξεχωριστή συνέντευξη με εξομολογητικό χαρακτήρα μας ταξιδεύει στον κόσμο του παιδιού, μας εκμυστηρεύεται τα απωθημένα και τα σχέδιά του και σχολιάζει στοιχεία της σύγχρονης πραγματικότητας.
Τον τελευταίο καιρό επαγγελματικά σας έχουν τραβήξει οι παιδικές παραστάσεις, τις οποίες υπηρετείτε με μεγάλη επιτυχία. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να επιμελείστε παιδικές παραστάσεις, ίσως μια πτυχή του εαυτού σας, μέσα από την οποία παραμένετε παιδί;
Ως νέος ηθοποιός ξεκίνησα να παίζω, μαθητής ακόμα στη δραματική σχολή 21 χρονών, ύστερα από μια οντισιόν που έκανα, στη μουσική παράσταση του «Πορνογραφία», του Μάνου Χατζιδάκι, του σπουδαίου, του μεγαλύτερου διανοούμενου που γνώρισα ποτέ. Έκτοτε, ίσως επειδή ήμουνα και πολύ ψηλό παιδί, δεν έτυχε ποτέ να μου προτείνουν να κάνω παιδικό θέατρο. Έβλεπα άλλους συμμαθητές μου από τη δραματική σχολή να παίζουν και οι παραστάσεις μου άρεσαν. Αισθανόμουν ότι είναι ένα είδος θεάτρου που θα ήθελα να κάνω, γιατί απευθύνεται σε παιδιά.
Από τότε είχα καταλάβει ότι θέλει μια τεχνική, πρέπει να είσαι αληθινός, αυθόρμητος, αλλά όχι ανόητος γιατί τα παιδιά προσλαμβάνουν την ανοησία και με έναν ειδικό τρόπο πρέπει να περάσεις και τα συγκεκριμένα μηνύματα που οφείλει να έχει κάθε παιδικό έργο, κάθε καλό παιδικό έργο.
Η ενασχόλησή μου με τις παιδικές παραστάσεις, λοιπόν, μπορώ να πω, οφείλεται σε μια υποκριτική ζήλεια και στη βασική ιδιότητά μου, την περιέργεια του συγγραφέα για το πώς χτίζεται ένα καλό παιδικό έργο, συγγραφικά.
Και μου δόθηκε η δυνατότητα πολλά χρόνια αργότερα, αφού έκανα την καριέρα που έκανα και βρήκα το χρόνο να ασχοληθώ, να σκηνοθετήσω παιδική παράσταση και το έκανα με πολύ μεγάλη χαρά ακριβώς γιατί είχα ένα είδος απωθημένου.
Παράλληλα, έχω κάνει στη ζωή μου ένα γάμο που έληξε με ένα διαζύγιο κάποια χρόνια αργότερα, από τον οποίο δεν απέκτησα ένα παιδί. Γεγονός που λειτούργησε και αυτό μέσα μου, στα σαράντα μου πλέον. Αυτό το ανεκπλήρωτο όνειρο ενός άνδρα να είναι πατέρας.
Έτσι, καταπιάστηκα με μεγάλο ζήλο, με εκείνη την πρώτη παράσταση, «Ως την άκρη του ονείρου», και έκτοτε ακολούθησαν σειρά παραστάσεων. Έχω σκηνοθετήσει και διασκευάσει έξι έργα και έχω γράψει ο ίδιος και σκηνοθετήσει άλλα δύο, τα οποία έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Αιγόκερως και το ένα, μάλιστα, τώρα θα παιχτεί και στην Κύπρο. Ήταν μεγάλες παραστάσεις, πολυπρόσωπες και πολυέξοδες, οι οποίες όμως έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη σκηνή του «REX».
Και έγινε κατά κάποιο τρόπο μέρος της καλλιτεχνικής μου ιδιότητας και αυτό γιατί είμαι πολυσχιδής, γράφω, παίζω και σκηνοθετώ, γράφω στίχους – μάλιστα έχει βγει και ένα cd μου. Έχω καταπιαστεί με πολλά πράγματα, τα οποία θεωρώ πως είναι συμπληρωματικά της εικόνας μου και της προσωπικότητάς μου.
Η σχέση σας με τα παιδιά ποια είναι;
Μου αρέσει η αποδοχή των παιδιών. Μου αρέσουν τα παιδιά γενικότερα. Και δε θεωρώ τυχαίο ότι οι τηλεθεάσεις των τηλεοπτικών σειρών μου στις παιδικές ηλικίες φτάνουν μέχρι και 50%, που θεωρείται ρεκόρ. Πιστεύω πως τους λέει κάτι η φυσιογνωμία μου και η προσωπικότητά μου και παρ’ ότι παίζω συνήθως στριμμένους ανθρώπους, είμαι αγαπητός στα παιδιά και βεβαίως εμένα μου είναι ακόμη πιο αγαπητά. Έχω πολύ καλή σχέση με τα μικρά παιδιά. Παίζω μαζί τους, ασχολούμαι ώρες με παιδιά φίλων μου και μου το ανταποδίδουν. Τα παιδιά έχουν ένστικτο, γι’ αυτό θεωρώ και πολύ κολακευτικό που τα περισσότερα παιδιά με αγκαλιάζουν με τόση θέρμη.
Όσοι καταπιανόμαστε με παιδικά έργα, οφείλουμε να παρέχουμε στα παιδιά ένα θέαμα το οποίο να έχει αισθητική, αλλά και αγωγή της ψυχής. Όχι προχειρότητες και αισθητικά υποβαθμισμένα πράγματα, τα οποία γίνονται για οικονομικούς λόγους. Πρέπει να αναφέρω πως το παιδικό θέατρο είναι μια πολύ ταλαιπωρημένη ιστορία. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια θεωρούσαν ότι είναι η εύκολη λύση, γιατί οι γονείς, παρ’ όλη την οικονομική τους δυσπραγία, θυσιάζουν κάποια χρήματα για την ψυχαγωγία των παιδιών τους. Πολλοί που το θεωρούν εύκολη και ευκαιριακή λύση παρουσιάζουν δουλειές πρόχειρες μέχρι και ανέμπνευστες, αναμάσημα παραμυθιών, χωρίς ένα ιδιαίτερο άγγιγμα καλλιτεχνικό, το οποίο μπορεί να μην αντιλαμβάνονται πλήρως τα παιδιά, όμως στο σύνολο προσλαμβάνουν μια άλλη κατάσταση ζωής και αισθητική απόλαυση, η οποία τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή, γιατί μορφωνόμαστε από αυτά που βλέπουμε.
Τι μηνύματα στοχεύετε να περάσετε στα παιδιά μέσα από την παράσταση «Χάνσελ και Γκρέτελ», που ανεβαίνει στην πόλη μας;
Πρόκειται για ένα σκληρό έργο, αφού υπάρχει στην ιστορία μια μάγισσα που στην ουσία είναι κανίβαλος και τρώει παιδάκια, αλλά και ένας πατέρας – εγώ το έχω παρουσιάσει έτσι εδώ με τη διασκευή που έκανα- χήρος, δεν υπάρχει μητέρα ή μητριά, ο οποίος κάποια στιγμή υπό την επήρεια μαγικού ξορκιού, μιας μαγικής επέμβασης από την πλευρά της μάγισσας, εγκαταλείπει τα παιδιά του και τα «ξεφορτώνεται».
Τα γεγονότα αυτά αντιμετωπίζονται από τα παιδιά με δέος. Είναι απαραίτητο να αισθάνεται το παιδί την πατρική και μητρική στήριξη και αγάπη. Και μέσω της παράστασης, το παιδί διέρχεται από όλες αυτές τις ψυχολογικές και συναισθηματικές καταστάσεις, ταυτιζόμενο με τους πρωταγωνιστές του παραμυθιού που υφίστανται την εγκατάλειψη από το στήριγμά τους και χάνουν την πατρική αγάπη. Φτάνοντας στο τέλος, στο λυτρωτικό φινάλε, όπου ο πατέρας βρίσκει τον εαυτό που πρέπει να έχει ένας πατέρας και ενώνεται με τα παιδιά με μια απόλυτη και πλήρη αγάπη.
Γιατί επιλέξατε να παρουσιάσετε έναν χήρο πατέρα;
Γιατί θεώρησα πως το μεγαλύτερο ξόρκι που μπορεί να κάνει μια μάγισσα σε έναν άνδρα είναι να του διεγείρει το συναίσθημα της μοναξιάς. Μάλιστα, η μάγισσα μεταμορφώνεται σε μια όμορφη κοπέλα για να τον σαγηνεύσει, το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ισχυρό κίνητρο, για να αλλάξει ένας άνδρας, κυρίως και να πράξει μια πλήρη μεταστροφή, κάτι το οποίο το βλέπουμε και στη ζωή να γίνεται αυτό.
Οπότε περνάμε και σε ένα άλλο στοιχείο της παράστασης, την ύπαρξη του κακού που μεταμφιέζεται σε κάτι όμορφο στη ζωή. Πόσο επίκαιρο είναι αυτό το φαινόμενο;
Αυτό αποτελεί ένα φαινόμενο που πραγματεύομαι σε όλα τα έργα μου και σε αυτά που απευθύνονται σε ενήλικες, όπως αυτό που κάνω τώρα στο «Αγγέλων Βήμα». Το κακό έχει την ικανότητα να μεταμφιέζεται σε κάτι όμορφο, το οποίο όμως είναι πρόσκαιρα όμορφο. Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι αυτό που συνέβη στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Όλη αυτή η κρίση που αντιμετωπίζουμε τώρα, είναι αποκύημα μιας ψεύτικης φαντασίωσης που ζούσαμε, μια εικονικής και πλασματικής ευημερίας, που μας προσφέρθηκε και την αρπάξαμε αφειδώς, χωρίς να ξέρουμε ότι είναι αυτό που θα μας οδηγήσει στην καταστροφή. Ακόμα και οι άνθρωποι που είχαν περισσότερη λογική λειτούργησαν με αυτό τον τρόπο, ματαιοπονώντας και εθελοτυφλώντας και δεν είδαν αυτό που επέρχεται. Αυτό ήταν ένα κακό μεταμφιεσμένο.
Όσον αφορά στα επαγγελματικά σας σχέδια, που θα σας δει άμεσα το κοινό σας;
Ανεβάζω στις 23 Οκτωβρίου μια παράσταση που έγραψα και σκηνοθετώ, στο Θέατρο «Εν Αθήναις» στο Γκάζι, που λέγεται «Sex Revolution». Στην παράσταση παίζουν εξαιρετικοί ηθοποιοί που τους έχω εκπαιδεύσει ο ίδιος και αισθάνομαι περήφανος γι’ αυτό. Είναι μια παράσταση που ξεκίνησε από πέρυσι και θεωρήθηκε η μικρή έκπληξη της χρονιάς και ένα έργο που μεταφράστηκε ήδη από τον εκδοτικό οίκο και μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου τον Μάρτιο θα ανέβει κι εκεί με μία ομάδα του Broadway, στα αγγλικά.
Επίσης, αμέσως μετά θα κάνω ένα πολύ μεγάλο και τολμηρό βήμα. Θα ανεβάσω το καινούριο μου έργο στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα», το οποίο είναι κατά κάποιο τρόπο σαν ένα μικρό εθνικό θέατρο και ανεβάζει έργα ρεπερτορίου και φοβερά προσεγμένες θεατρικές παραστάσεις. Πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο έργο, κοινωνικό, σκληρό, αλλά και λυτρωτικό, που αναφέρεται στη βία, στη θρησκεία, σε πάρα πολλά πράγματα που μας έχουν απασχολήσει και θεωρούνται θέματα taboo. Η παράσταση έχει τίτλο «Αυτός που θα έσωζε τον κόσμο» και συμμετέχει σε αυτήν η συνάδελφος Μυρτώ Αλικάκη και δύο νέα παιδιά πολύ ταλαντούχα παιδιά, ο Βασίλης Μαργέτης και ο Βαγγέλης Δουκουτσέλης.
Έπειτα, θα ανεβάσω και μια μουσική παράσταση, πάλι με παιδιά τα οποία έχουν παίξει μαζί μου, που τα εμπιστεύομαι πάρα πολύ και τραγουδάνε πάρα πολύ ωραία. Αυτό το έργο αναφέρεται στα 70’s, την εποχή της αθωότητας και της ανεμελιάς, λέγεται «Party» και ανεβαίνει με στόχο να διασκεδάσουμε, να ψυχαγωγηθούμε και να «πετάξουμε πίσω όλο το κακό».
Ύστερα, θα πάω στην Αυστραλία με την περσινή μου παράσταση «Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου», που έχει ταξιδέψει στην Αμερική και στον Καναδά και γνωρίζει επιτυχία στο εξωτερικό.
Μελλοντικά σχέδια;
Έχω ετοιμάσει ήδη ένα πολύ μεγάλο και δύσκολο έργο για τα επόμενα χρόνια. Είναι πολυέξοδο, μια μεγάλη παραγωγή που θα παρουσιαστεί σε δύο χρόνια περίπου, αφού για την επόμενη χρονιά ήδη έχουν προγραμματιστεί κάποια πράγματα.
Δεν είναι κάτι ευκαιριακό και παροδικό για μένα το θέαμα, το θέατρο. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, πλέον, γιατί το έχω υποστηρίζει αρκετά χρόνια.
Έχετε επισκεφτεί την Καλαμάτα;
Ποτέ! Μάλιστα, ήταν διακαής μου πόθος να έρθουμε με την παράσταση «Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου», αλλά δεν τα καταφέραμε. Είναι επίσης ένα απωθημένο μου να έρθω στην πόλη σας, η οποία έχω ακούσει –και από ανθρώπους που τους εμπιστεύομαι- πως είναι πραγματικά πανέμορφη. Έχω, μάλιστα, φίλους που κατάγονται από την Καλαμάτα και τους αγαπάω πάρα πολύ και όπως είναι οι ίδιοι άμεμπτοι χαρακτήρες, έχω επηρεαστεί πάρα πολύ για όλο το ποιόν του καλαματιανού λαού.
