Γλυκιά, ονειροπόλα αλλά συνάμα στιβαρή στο λόγο και τη σκέψη της, η Μαρία Κρασοπούλου με το ιδιαίτερο μέταλλο της φωνής της κατάφερε να ξεχωρίσει. Ήδη μετράει σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό της αλλά και ένα εξαιρετικό δισκογραφικό δείγμα με τη συμμετοχή της στο album «Σε τόπους που δεν ξέρω», με παραγωγό τον σπουδαίο Νίκο Ζούδιαρη και τον πολλά υποσχόμενο συνθέτη Γρηγόρη Πολύζο. Μια Μεσσήνια καλλιτέχνης που παρά το νεαρό της ηλικίας της στάθηκε επάξια δίπλα σε μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως ο Απόστολος Ρίζος, ο Νίκος Ζούδιαρης, η Φωτεινή Δάρρα, ο Λάκης Χαλκιάς, ο Νίκος Αντύπας και πολλούς άλλους… Κάτι μας λέει πως έχουμε πολλά να περιμένουμε ακόμα από τη Μαρία Κρασοπούλου!
Η Μαρία Κρασοπούλου μίλησε στο Kalamata IN για την Καλαμάτα, το Μουσικό Σχολείο “Μαρία Κάλλας”, την πορεία της, τις συνεργασίες και τα όνειρά της:
Πόσο εύκολο είναι για ένα νέο καλλιτέχνη από την επαρχία να ανελιχθεί και να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα;
Μιλώντας για την εποχή που τα όνειρα γενικότερα μπαίνουν σε μια τροχιά δυσκολίας και καθυστέρησης για τους νέους δεν θα μπορούσαν να εξαιρεθούν οι νέοι καλλιτέχνες από όλον αυτόν τον αγώνα ονείρων και επιβίωσης. Αυτό όμως που στέκεται στην άκρη και μας χαμογελά είναι η ελπίδα πως σε τέτοιους καιρούς η τέχνη κρατιέται ζεστή και δεκτική σε ότι αξίζει να υπάρξει από οποιαδήποτε γωνιά της χώρας κι αν προέρχεται.
Πιστεύεις πως η εποχή του διαδικτύου και της πληροφορίας δίνει τη δυνατότητα στους νέους καλλιτέχνες να γίνουν πιο εύκολα αναγνωρίσιμοι και να ξεχωρίσουν;
Το διαδίκτυο είναι μια πόρτα που αφήνεις ανοιχτή για να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους αυτό που κάνεις που πιστεύεις και αγαπάς. Είναι μια ευκολία της εποχής αναμφισβήτητα όσον αφορά το επικοινωνιακό κομμάτι μόνο που παίρνεις ένα ρίσκο. Δεν γνωρίζεις ποιος θα περάσει αυτή τη πόρτα και τι πραγματικά θα νιώσει στο άκουσμα η στη θέαση σου. Αναγνωρίσιμος μπορεί να γίνεις εν μέρη απλά δεν ξέρεις κατά πόσο αυτό μπορεί να αναμετρηθεί με το παλιό εκείνο τρόπο που ο καλλιτέχνης ακουγόταν μέχρι και στο πιο μικρό σπιτικό χωρίς να έχει καμία προβολή στο youtube και κανένα φίλο στο facebook ωστόσο έμπαινε για αρκετά ακόμα χρόνια στα σπίτια των ανθρώπων και στη ψυχή τους. Το internet με όλα τα θετικά του ίσως και να μας βάζει και σε ένα ουτοπικά πλασμένο κόσμο που δεν έχει σχέση με τον πραγματικό κόσμο που καλούμαστε να κινηθούμε.
Έχεις καταφέρει να σε πιστέψουν και να σε εμπιστευτούν σημαντικοί μουσικοί, όπως ο Νίκος Ζούδιαρης και ο Γρηγόρης Πολύζος. Τι έχεις κρατήσει από αυτές τις μεγάλες συνεργασίες;
Ένα από τα βιώματα της απόλυτης ευτυχίας για εμένα ήταν η τύχη και η τιμή να βρεθώ εκτεθειμένη στην ακρόαση του Νίκου Ζούδιαρη και μέσα στα τραγούδια του Γρηγόρη Πολύζου ενός συνθέτη που ξεκινήσαμε μαζί τα βήματα μας στη δισκογραφία και συνεχίζουμε ο ένας πλάι στον άλλο δημιουργικοί. Η διαδρομή ως τώρα η συνεργασία με τον Νίκο Αντύπα, τον Απόστολο Ρίζο, τον Λάκη Χαλκιά, τη Φωτεινή Δάρρα και τόσους άλλους καλλιτέχνες που τα τραγούδια τους μου επέτρεψαν να ονειρευτώ με κάνει να αισθάνομαι γεμάτη και ευτυχής.
Στο χώρο που κινείσαι το να ζεις στην πρωτεύουσα μοιάζει επιτακτική ανάγκη.Τι κρατάς και τι αφήνεις πίσω από την Καλαμάτα;
Ουσιαστικά από την Καλαμάτα δεν έφυγα ποτέ! Ταξιδεύω μοιρασμένη εδώ και στην Αθήνα και μάλιστα αισθάνομαι πολύ όμορφα με αυτό! Δεν θεώρησα ποτέ ως τώρα επιτακτική ανάγκη να παραμείνω στο ένα η στο άλλο μέρος καθώς η απόσταση πλέον είναι πολύ μικρή και επιπροσθέτως επειδή ο λόγος για να ταξιδέψω αποτελεί μέρος της δημιουργίας. Σίγουρα τον καιρό που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος και κατά τις παρουσιάσεις και κάποιες παράλληλες συναυλίες και συνεντεύξεις στα πλαίσια της επικοινωνίας του έκανα πολλά ταξίδια και δεν μετάνιωσα για ούτε ένα από αυτά! Νιώθω καλά που μπορώ να κάνω πράγματα εξίσου όμορφα και εδώ και στην Αθήνα . Η Καλαμάτα είναι ο τόπος μου. Ακόμα κι αν αναγκαστώ να φύγω όταν δεν θα μπορώ πλέον να μοιράζομαι ανάμεσα στις πόλεις θα την κουβαλώ στην ψυχή μου όπως κουβαλά κάποιος τα αναπόσπαστα κομμάτια του.
Μοιράσου με εμάς μια γλυκιά ανάμνηση από τα χρόνια της φοίτησής σου στο Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας «Μαρία Κάλλας».
Δύσκολη ερώτηση!! Περιοριστικός ο αριθμός 1! Όλα μου τα χρόνια στο Μουσικό Σχολείο είναι μια συρραφή από γλυκιές αναμνήσεις! Χρόνια όμορφα, χρόνια ξέγνοιαστα γεμάτα μουσική! Σχολικές αίθουσες που πλημμύριζαν με την ορμή και τον αυθορμητισμό ”ημίτρελων” εφήβων!! Εκδρομές, πρόβες και συναυλίες που έμοιαζαν μεταξύ τους αλλόκοτα! Νοσταλγώ το Μουσικό Σχολείο αλλά ακόμα περισσότερο το αγαπώ και εύχομαι μέσα από τη καρδιά μου να συνεχίσει να εσωκλείει στους τοίχους του τη χαρά και τη δημιουργία!
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια; Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον και τι σε φοβίζει;
Αυτή την εποχή παράλληλα με κάποιες διαλεγμένες εμφανίσεις μας όπως η τελευταία στην Αρχιτεκτονική, βρισκόμαστε στο στούντιο με τον Γρηγόρη με τον δεύτερο δίσκο να παίρνει μορφή στα μάτια και τα αυτιά μας! Θα είναι ένας δίσκος κατάθεση ψυχής και για τους δυο μας.Με τα νέα αυτά τραγούδια νιώθω σαν να γνωρίζω τον εαυτό μου απ΄την αρχή. Ανυπομονούμε πραγματικά και ευχόμαστε για άλλη μια φορά στην ανοιχτή αγκαλιά των ανθρώπων. Είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο το ότι ο πρώτος δίσκος παρά την εποχή παραμένει καλοτάξιδος και σημάδι πως δυσκολία γνώρισε μόνο η τσέπη μας. Μέχρι στιγμής τη ψυχή μας την κρατήσαμε ανέπαφη. Το μέλλον δεν με φοβίζει όσο κι αν ακούγεται παράτολμο η ρομαντικό. Στο μέλλον μόνο τα όνειρα χωρούν. Δεν είναι απεριόριστος ο χώρος για να φορτώσουμε και το φόβο πλάι στα όνειρα και την αλήθεια μας. Λέω να τον αφήσουμε στο σκοτάδι και στη θέση του να βάλουμε μπόλικη δύναμη για το φως που ούτως η άλλως είναι στη θέση του. Μας περιμένει.
*Ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες την Ελβίνα Γιαννούλη
