Η ναυμαχία του Ναβαρίνου, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η ελληνική επανάσταση την περίοδο εκείνη βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Όλα έδειχναν πλέον πως  ψυχορραγεί. Οι Οθωμανοί είχαν μαζέψει νέο στρατό, με επικεφαλής τον Ιμπραήμ και ήταν έτοιμοι να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα. Οι συμμαχικές δυνάμεις όμως των Άγγλων, Γάλλων και Ρώσων έδωσαν ένα τρανταχτό χτύπημα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, βοηθώντας να δοθεί λύση στο «ελληνικό ζήτημα», στην δημιουργία δηλαδή ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ενώ παράλληλα σταμάτησαν οριστικά οι εκστρατείες του Ιμπραήμ.

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 1ο)

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 2ο)

Η είδηση για τη ναυμαχία έτυχε διαφορετικής υποδοχής στις πρωτεύουσες των δυνάμεων που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Στο Παρίσι και τη Μόσχα η είδηση προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό. Αντίθετα στο Λονδίνο η απρόσμενη ναυμαχία του Ναβαρίνου ήταν εξέλιξη πέρα κι έξω από τον Αγγλικό σχεδιασμό. Μετά τη ναυμαχία αφαίρεσαν την αρχηγία του Αγγλικού στόλου της Μεσογείου από τον Κόδριγκτον και τον παρέπεμψαν σε ναυτοδικείο.

Στο Βασιλικό Λόγο στη Βουλή των Κοινοτήτων, το Μάρτη του 1828 αναφέρεται: «Η Α.Μ.. καίπερ εκτιμώσα την ανδρείαν των συμμαχικών στόλων, οικτίρει την σύγκρουσιν αυτών προς στόλον φιλικόν.»Αποκρύπτεται ακόμη πως μετά το Ναβαρίνο, ο σουλτάνος Μαχμούτ, με την ενθάρρυνση της Αγγλίας, αρνήθηκε να συμβιβαστεί. Το μόνο που δεχόταν ήταν να παράσχει αμνηστία στους Επαναστάτες και «χάριζε τα δοσίματα από το 1821 ως το 1829»! 

Αλλά υποχώρησε μόνο όταν ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828 κι ο στρατηγός Ντίβιτς έφτασε έξω από την Κωνσταντινούπολη, επιβάλλοντας την υπογραφή της συνθήκης της Αδριανούπολης στις 14 Σεπτέμβρη του 1829. Η καλύτερη μαρτυρία για την καταλυτική σημασία της συνθήκης αυτής είναι του πρωθυπουργού της Αγγλίας Γ. Γλάδστον: «το 10ον άρθρον της συνθήκης της Αδριανουπόλεως που αποτελεί το διεθνές συμβόλαιο της υπάρξεως της Ελλάδος ως κράτους ανεξάρτητου».

Σε ανταπόκρισή του που δημοσιεύτηκε στην «New York Tribune», στις 21 Απρίλη 1853 ο Κ. Μαρξ γράφει: «Ποιος έκρινε την έκβαση του αγώνα των Ελλήνων; Ούτε οι συνωμοσίες του Αλή, ούτε οι ναυμαχία του Ναβαρίνου, ούτε ο Γαλλικός στρατός ούτε τα Πρωτόκολλα στο Λονδίνο αλλά ο Ντίβιτς επικεφαλής του Ρωσικού στρατού…». Τον Ντίβιτς ο Τσάρος τον ονόμασε «Ζαβαλκάνσκι» (Υπερβαλκάνιο), τον Κόδριγκτον οι Άγγλοι τον πέρασαν Ναυτοδικείο (στο τέλος αθωώθηκε και αποκαταστάθηκε).                                   

Όλα τα παραπάνω είναι ένα μέρος των γεγονότων που διαδραματίσθηκαν τη χρονική περίοδο από το 1821 έως και το 1829. Πολλά τα ερωτήματα που δημιουργούνται, αλλά ας ασχοληθούμε με ένα: γιατί οι Άγγλοι τραπεζίτες αρχίζουν να δανείζουν κάποιους επαναστάτες των οποίων δε ξέρουμε την εξέλιξη τους; Επίσης, αν κατασταλεί η επανάσταση από τους Τούρκους, πού είναι οι εγγυήσεις;

Σκέψεις: Βλέποντας τις εξελίξεις η Αγγλική κυβέρνηση, δηλαδή μία παραπαίουσα οθωμανική αυτοκρατορία και μία χούφτα επαναστατημένων Ελλήνων όπου με επιτυχία ελευθερώνουν Πελοπόννησο, Στερεά και νησιά του Αργοσαρωνικού και να τα κρατούν, τότε πέφτει στο τραπέζι, η δημιουργία ενός ημιαυτόνομου Ελληνικού κράτους, όπου η Τουρκία θα διατηρούσε την επικυριαρχία(και παράλληλα θα γινόταν η εγγυήτρια για την επιστροφή των δανείων που είχαν χορηγήσει οι τράπεζες της στους Έλληνες ).

Έτσι η Αγγλία με τα δάνεια που είχε χορηγήσει θα είχε δικαίωμα στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Επίσης θα είχε τον πρώτο λόγο στους εμπορικούς δρόμους της Ανατολικής Μεσόγειου. Τέλος θα απέκλειε την Ρωσία από τις θάλασσες της Μεσογείου.

Όλα τα παραπάνω σχέδια των Άγγλων, ανατράπηκαν από την απρόσμενη Ναυμαχία στο Ναβαρίνο και από την συνθήκη της Αδριανούπολης. Και έτσι η προφητεία του Κολοκοτρώνη που έλεγε ότι «ο Θεός υπόγραψε ένα ομόλογο, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και ο Θεός δεν παίρνει την υπογραφή του οπίσω». επαληθεύτηκε αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι εκτιμούσε ο ίδιος και πολλόι συναγωνιστές του. Το αποτέλεσμα είναι ότι εκεί που σχεδόν η απογοήτευση κυριαρχούσε σε όλους τους Έλληνες και η επανάσταση έσβηνε, ξαφνικά ιδρύθηκε «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ».     

Δείτε επίσης:               

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 1ο)

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 2ο)

Μεσσηνία χωρίς αδέσποτα