Η ναυμαχία του Ναβαρίνου, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η ελληνική επανάσταση την περίοδο εκείνη βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Όλα έδειχναν πλέον πως  ψυχορραγεί. Οι Οθωμανοί είχαν μαζέψει νέο στρατό, με επικεφαλής τον Ιμπραήμ και ήταν έτοιμοι να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα. Οι συμμαχικές δυνάμεις όμως των Άγγλων, Γάλλων και Ρώσων έδωσαν ένα τρανταχτό χτύπημα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, βοηθώντας να δοθεί λύση στο «ελληνικό ζήτημα», στην δημιουργία δηλαδή ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ενώ παράλληλα σταμάτησαν οριστικά οι εκστρατείες του Ιμπραήμ.

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 1ο)

Κι έτσι φτάνουμε στις 20 Οκτωβρίου του 1827. Ήταν μεσημέρι όταν τα πλοία του συμμαχικού στόλου άρχισαν να εισπλέουν στον κόλπο του Ναβαρίνου, με επικεφαλής την αγγλική ναυαρχίδα Ασία. Το σχέδιο ήταν, η ναυτική μοίρα των Άγγλων να τοποθετηθεί απέναντι από τον τουρκικό στόλο και η Γαλλική μοίρα, απέναντι από τον αιγυπτιακό στόλο, καθώς πίστευαν στην απραξία των Γάλλων αξιωματικών, που υπηρετούσαν στον στόλο του Ιμπραήμ.

Ο Κόδριγκτον ήλπιζε ότι έστω και την τελευταία στιγμή ο Ιμπραήμ θα έσπευδε να συμφωνήσει με την προτεινόμενη ανακωχή. Μια βρετανική λέμβος με σημαία κήρυκα προσέγγισε ένα αιγυπτιακό πυρπολικό με σκοπό να του ζητήσει να απομακρυνθεί. Οι Αιγύπτιοι πυροβόλησαν πρώτοι και σκότωσαν αξιωματικό που επέβαινε στην λέμβο. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών όπου σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν οι περισσότεροι ναυτικοί μέσα στην λέμβο. Παρόμοιο επεισόδιο έγινε και σε άλλο σημείο. Ο Κόδριγκτον έστειλε τον Έλληνα πρωραία Πέτρο Μικέλη (ο οποίος ασκούσε και χρέη διερμηνέα) να ζητήσει από τον Αιγύπτιο ναύαρχο να παραμείνει ουδέτερος.

Αφού ο Μιχαήλ παρέδωσε το μήνυμα, ενώ επέστρεφε στη λέμβο δέχθηκε εν ψυχρώ πυροβολισμό από Τούρκο ναυτικό, ο οποίος διέκρινε ότι ο απεσταλμένος του Άγγλου ναυάρχου ήταν Έλληνας. Ο Δεριγνύ από την πλευρά του ζήτησε επίσης από την πλησίον του Αιγυπτιακή φρεγάτα να μην ανοίξει πυρ. Ωστόσο, η ένταση δεν ήταν δυνατόν πλέον να ελεγχθεί. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, κρίνοντας ότι έχει υπεροχή άνοιξε πυρ κατά συμμαχικών πλοίων και η ναυμαχία άρχισε σε όλη τη διάταξη των πλοίων. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπερτερούσε αριθμητικά και ταυτόχρονα υποστηριζόταν από πυροβόλα των γύρω φρουρίων.

Η ναυμαχία (η τελευταία μεγάλη ναυτική σύγκρουση που έγινε με ιστιοφόρα πλοία) κράτησε τέσσερις ώρες και είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστούν 60 τουρκοαιγυπτιακά πλοία, και μαζί τους να χαθούν 6.000 ναύτες. Παράλληλα στη σύγκρουση κανονιοβολούσαν και οι Τουρκοαιγύπτιοι από τους παράκτιους προμαχώνες του Νιόκαστρου και τη νότια άκρη της Σφακτηρίας. Από το συμμαχικό στόλο δε βυθίστηκε κανένα πλοίο. Οι Σύμμαχοι έχασαν 172 άνδρες, ενώ οι τραυματίες ανήλθα περίπου στους 500. Ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι και στις τρεις ναυαρχίδες των συμμάχων οι πιλότοι ήταν Έλληνες.

(συνεχίζεται…)

Δείτε επίσης:

Η ιστορία πίσω από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Μέρος 1ο)

Μεσσηνία χωρίς αδέσποτα